Motivation

EN:

There is a reason for this site and why I keep doing and sharing my work. I’m a highly motivated individual with a very unique backstory that set me on a mission to use my knowledge to improve the world.

I am now 13 years cancer free, extremely grateful to be alive and a contributing member of society. I am determined to use my time wisely and do my best to make a positive impact on this planet.

In 2019 I was interviewed by The Human Aspect as Thora from Iceland  and asked to talk about how I kept my sanity and grit through terminal illness and loss of everything I cherished in life. Despite some tears it’s a story of joy, and it is far from over yet.

IS:

Þrjár orustur við krabbamein fyrir rúmum áratug gerbreyttu lífi mínu, verkefnum og hugarfari. Það er ástæða fyrir því að krabbameinsmeðferð kallast “barátta” því þetta var svo sannarlega barátta upp á líf og dauða sem stóð oft of tæpt.

Ég fór í gegnum þrjár mismunandi skelfilegar orustur á árunum 2010 til 2014, nær allt á Rigshospitalet í Kaupmannahöfn og svo á líknardeildinni á Bispebjerg sjúkrahúsinu eftir að ég hóf líknandi meðferð í þriðju og síðustu meðferðarlotunni. Á þeim tímapunkti hafði fengið að heyra frá læknunum að ég væri deyjandi, þeir gætu ekkert gert fyrir mig meira og ég mætti búast við að lifa “einher hálf ár” ár á lífi með drengjunum mínum.

Ég gat ekki sætt mig við þessa niðurstöðu og fór að leita að enn fleiri lausnum og byrjaði að taka nokkur tilraunalyf sem ég fann í gegnum óvænta tengiliði og Internetið. Öllum að óvörum byrjaði eitt lyfið (Orasal frá Perfect Balance) að virka og á nokkrum mánuðum var ég laus við krabbameinið – en ekki skaðann sem meinin og meðferðirnar hafa haft á líkamann minn.

Læknarnir og teymið mitt hafa margoft kallað mig gangandi kraftaverk sem þessi árangur er að mörgu leiti, en það tók mig dálítið langan tíma að átta mig á hvað það hefur tekið mikla vinnu og aga að halda nokkurnvegin sönsum og stefnu í gegnum þá ringulreið sem veikindin höfðu á mig og mína nánustu. Það að lifa af er líklega stærsta afrek lífsins, að börnum og öðrum ólöstuðum. Þessvegna skiptir það mig máli að það skipti máli.

Ég ræddi baráttuna við krabbann í einu sjónvarpsviðtali sem Karen Kjartansdóttir tók við mig 2013. Og svo fór ég óvænt aftur í viðtal út af “gangandi kraftaverkinu” hjá Ásdísi Olsen á Hringbraut 2019. Það var að mörgu leiti heilandi að horfa farinn veg og sjá hvað hefur mikið áunnist.

Viðtal við Þórlaugu Ágústsdóttur í Íslandi í dag

Undir yfirborðið með Ásdísi Olsen

Það sem ekki var vitað þegar ég greindist með krabbamein var að ég hafði þá undirliggjandi sjaldkirtilssjúkdóm (Graves disease, ofvirkur skjaldkirtill) sem var að valda miklu af þeim “aukaverkunum” sem ég fann fyrir. Nú er búið að ná stjórn á skjaldkirtlinum og ég opinberlega orðin fyrrverandi krabbameinssjúklingur og komin með sömu lífslíkur og hver annar Íslendingur.

Rétt eins og ég sætti mig ekki við að deyja úr krabbameini þá sætti ég mig heldur ekki við að verða sjúklingur út lífið, þó ég sé krónískt veik á mælikvarða þeirra sem hafa fulla heilsu þá get ég ekki látið þennan merkimiða eða part af lífinu vera ráðandi fyrir það hvernig ég eða aðrir sjá mig.

Ég ætla ekki að vera manneskja sem er þekkt fyrir eitthvað sem kom fyrir mig heldur sem manneskja sem gerði eitthvað úr því sem kom fyrir mig.

Bataferlið er eins og fjall með stalla. Það tekur á að klífa bergið en það er ólýsanlega gott að komast upp á nýjan stall og njóta árangursins, sérstaklega í góðum félagsskap. Ég er sérstaklega þakklát fyrir alla góðu vinina og fólkið sem ég á að. Ég hugsa ekki um þá sem höndla ekki mótlætið.

Ef það er eitthvað sem allt þetta hefur kennt mér þá er það að læra að þekkja fólk og vanda minn félagsskap.