2020, fari það og veri

Gjörbreyttur heimur frá því fyrir ári og þrátt fyrir að þetta hafi verið eitt stórt hlaupaár, sem hann Einar afi minn sagði að væru alltaf slæm ár þá var það ekki alslæmt fyrir mig og mína.

Þetta ár hefur þrátt fyrir allt verið að mörgu leiti gott. Ekkert okkar hefur smitast eða orðið veikt og að mörgu leiti hefur vírusinn gert okkur nánari, til dæmis þegar við mamma fórum að stunda reglulegar gönguferðir til heilsubótar, enda eina örugga leiðin til að hitta fólk með því að gera það útivið.

2020 hefur leitt í ljós átakanlega galla í mannlegri hegðun og hreinlega látið mér líka illa við okkur sem tegund. Við erum plága sjálf og á góðri leið með að eyðileggja jörðina svo fjöldi tegunda verður útrýmdur og líklega stór hluti af okkur sjálfum í leiðinni.

Hér á mörkum hins byggilega heims er ekkert annað hægt að gera en aðlagast aðstæðum. Hvert ætlum við að fara ef allt frýs? Til fjandans líklega. Eða til Tene með kvikk-tan brúsa.

Akademikerinn í mér gleðst því faraldurinn, sóttvarnir og forsetakosningarnar í USA hafa staðfest kenningarnar sem ég notaði í lokaverkefninu um tilgang samskipta og neyslu á fréttaefni. Stór hluti samskipta okkar og fréttalesturs snýst ekki bara um að skiptast á upplýsingum eins og fyrstu samskiptakenningarnar vilja meina heldur hafa þær það markmið að staðfesta fyrir okkur að skilningur okkar á umhverfinu og heiminum sé réttur. Fólk sem hefur ákveðnar skoðanir neytir fréttaefnis sem styður þær skoðanir og svo þegar umheimurinn styður ekki lengur þeirra skilning á umheiminum þá er þessi tegund mannsheila ófær um að uppfæra upplýsingarnar sínar og breyta skilningi sínum á heiminum. Þess í stað þverneitar fólk að breyta skilningi sínum, það er svo átakanlega erfitt og sársaukafullt fyrir það